شهر شگفت انگیز “مایاها” – ایسنا


شهر باستانی «تیکال» که در بخشی از گواتمالا قرار دارد، یکی از مکان‌های تاریخی شگفت‌انگیز است که پس از قرن‌ها هنوز ساختمان‌های هرمی شکل در آن وجود دارد.

به گزارش ایسنا به نقل از لایو ساینس، «تیکال»، شهر باستانی «مایاها» در گواتمالای امروزی (آمریکای مرکزی) واقع شده و بین سال های ۶۰۰ قبل از میلاد تا ۹۰۰ پس از میلاد رونق داشته است. «تیکال» در ابتدا مجموعه ای از دهکده های کوچک بود، اما با گذشت زمان به یکی از شهرهای بزرگ تمدن «مایاها» تبدیل شد و ده ها هرم عظیم را در خود جای داده بود. هر بار دو هرم یکسان با پله هایی در دو طرف ساخته می شد.

این شهر در ابتدا به نام تیکال شناخته نمی شد و مردم شهر را به نام موتول می شناختند که در قلب امپراتوری قدرتمند مایا قرار دارد.

در دوره اوج بین سال های ۶۸۲ تا ۹۰۹ میلادی، مساحت «تیکال» به بیش از ۱۳۰ کیلومتر مربع افزایش یافت. از جمعیت این شهر اطلاعات دقیقی در دست نیست، اما تخمین زده می شود که در زمانی که «تیکال» در اوج قدرت بود، بین ۴۵ تا ۶۲ هزار نفر در این شهر زندگی می کردند. در نتیجه «تیکال» به یکی از بزرگترین شهرهای منطقه تبدیل شد.

بر اساس یافته های یک مطالعه منتشر شده در سال ۲۰۱۲، ساکنان این شهر برای رفاه این جمعیت بزرگ و دسترسی مردم به آب در مواقع کمبود باران، سیستم مدیریت آب را توسعه داده اند. این سیستم از سد و مخزن آب و سیستم فیلتر آب تشکیل شده است. این سیستم حدود ۱۰۰۰ سال تا زمان سقوط تیکال مورد استفاده قرار گرفت.

ساکنان «تیکال»، مانند سایر شهرهای تمدن «مایاها»، از سیستم نوشتاری استفاده می‌کردند که توسط نمادهایی حک شده در سنگ و مواد پست‌تری مانند پوست تنه درختان ایجاد می‌شد. محققان موفق به رمزگشایی این سیستم نوشتاری شده اند. این متون همراه با آثار تاریخی، اطلاعات فراوانی در مورد گذشته تیکال ارائه کرده است.

اهرام دوقلو

تیکال به خاطر اهرام زیادش معروف است. پروژه جاه طلبانه ساختمان های هرمی تا حدودی برگرفته از تقویم معروف «مایاها» است. در پایان هر دوره ۲۰ ساله، حاکمان شهر مجموعه ای با یک جفت هرم یکسان می ساختند. بالای تمام این اهرام مانند یک سقف صاف ساخته شده است. باستان شناسان تاکنون ۹ عدد از این اهرام دوقلو را در تیکال کشف کرده اند. گمان می رود روند ساخت این مجموعه ها تا سقوط شهر ادامه داشته باشد.

معبد تیکال

شهر شگفت انگیز مایاها

“اولین معبد”

فرمانروایان «تیکال» به غیر از اهرام دوقلو، معابد هرمی نیز می ساختند. این بناها عمدتاً برای دفن حاکم مورد استفاده قرار می گرفتند. دو تا از این بناها که امروزه با نام های «معبد اول» و «معبد دوم» شناخته می شوند، در مرکز شهر و مقابل یکدیگر ساخته شده اند. میدان بزرگ «تیکال» نیز در مقابل این دو بنا قرار دارد.

“نخستین معبد” که به “معبد ببر بزرگ” نیز معروف است، در حدود سال ۷۳۰ پس از میلاد ساخته شد. این بنا در ارتفاع ۱۳ طبقه ساخته شده است. یک پلکان از نه طبقه سنگی به یک اتاقک منتهی می شود. بر روی دیوارهای این بنا، تصویر حاکم جاسو کان کاویل که معبد برای او ساخته شده، حک شده است. در سال ۱۹۵۹ باستان شناسان مقبره این حاکم را در داخل «معبد اول» کشف کردند. اشیای شگفت انگیزی نیز در این مقبره نگهداری می شد.

شهر شگفت انگیز مایاها

“معبد دوم”

هرم جلوی معبد اول به معبد دوم یا معبد نقاب معروف است. اعتقاد بر این است که این معبد برای همسر حاکم ساخته شده است. محققان معتقدند این زن متعلق به شهری است که در ۳۰ کیلومتری تیکال قرار دارد و ازدواج او با حاکم تیکال منجر به تشکیل اتحادیه سیاسی بین این دو شهر شد. این هرم حدود ۳۸ متر ارتفاع دارد و سه طبقه دارد. در دهلیز بالای این هرم، نقش زنی که گمان می رود همسر حاکم شهر باشد، در تکه چوبی حک شده است.

آکروپلیس شمالی

شهر شگفت انگیز مایاها

در شمال این دو معبد منطقه ای قرار دارد که امروزه به «آکروپلیس شمالی» معروف است. این منطقه شامل معابد هرمی و مقبره های سلطنتی است و به عنوان محل دفن اولین فرمانروایان تیکال استفاده می شد. «جان مونتگومری» محقق متخصص تمدن «مایاها» این منطقه را «دره پادشاهان» در مصر باستان اعلام کرده است.

شکل گیری “آکروپولیس شمالی” بین سال های ۳۵۰ قبل از میلاد تا ۲۰۰ قبل از میلاد آغاز شد و بارها در طول تاریخ بازسازی شده است.

کاخ تیکال

شهر شگفت انگیز مایاها

کاخ شهر به «آکروپلیس مرکزی» نیز معروف است و در جنوب «معبد اول» و «معبد دوم» قرار دارد. این کاخ مانند «آکروپلیس شمالی» به مرور زمان تغییر کرد و گسترش یافت.

این سایت حداقل از زمان سلطنت چاک توک ایچاک اول، که به مدت دو دهه در حدود سال ۳۷۵ پس از میلاد حکومت کرد، مورد استفاده قرار گرفته است. کاخ او تقریباً بنایی ساده است که دو پلکان در ضلع شرقی و غربی و نیمکت‌های سنگی برای آن ساخته شده است. با گذشت زمان این کاخ به یک مجموعه تبدیل شد.

پایان تیکال

تیکال و بیشتر منطقه مایا در حدود سال ۹۰۰ پس از میلاد سقوط کردند، با این حال، برخی از شهرها مانند چیچن ایتزا، واقع در ۴۰۰ کیلومتری تیکال، برای چندین قرن رونق داشتند. علت سقوط هنوز مورد بحث است، به نظر می رسد خشکسالی ناشی از جنگل زدایی نقش مهمی در زوال شهر داشته است. آلودگی نیز ممکن است در کاهش تیکال نقش داشته باشد.

انتهای پیام/